Ik moet even op adem komen. Kijkt u maar.

 

 

 

De lucht was dik vandaag. Ik liep er tegenaan en kwam er niet goed doorheen. Dochterlief had de smaak beter te pakken en sleurde me van Westhove naar Oostkapelle en weer terug. Heur inzet zij geprezen. Het is er ook prachtig, zie ik nu weer aan de foto´s. Het hijgen en steunen sneed ik er af, wat blijft is de verstilling.

 

Behalve kasteel Westhove is er de buitenplaats Duinbeek, ik heb dit goed onthouden van de foto die ik er maakte van een informatiebord. Die foto bekeek ik een paar minuten geleden en bij het opschrijven wist ik het nog. Kleine dingen om dankbaar voor te zijn.

 

Die bordjes zie je steeds vaker, ik lees ze meestal niet. Ze beïnvloeden de schoonheid niet en mij dus ook niet. Wel viel mijn oog op een klein onderdeel van de afbeelding, dat ik voor u even uitsneed. Ik lees op doktersadvies geen crisisberichten omdat ik er zelf nog middenin zit, maar het woord bankier in combinatie met de aanduiding van de Europese Unie, tja, het is me niet helemaal ontgaan. Ik doe er het zwijgen toe en hef mijn ogen samen met de boomtakken ten hemel. Ze groeien er nog nét niet tegenaan.

 

 

 

 

 

 

Het regont hondon en katton, zo zou mijn zoon - begenadigd imitator van ondermeer de doorgedraaide tv-dichter wiens naam mij net weer ontglipt, of nee, toch: Nico Dijkshoorn - mijn zoon dus, zou het zo omschrijven. En dan toch gaan wandelen. We stijgen in ons aanzien.

Ik kondigde thuis aan dat ik naar het drijvende, verankerde kunstwerk zou gaan, zoals dat deze week in de PZC werd besproken, en ik kreeg meteen gratis een herfstvakantiedochter mee.

 

Een ober van de strandtent bij de watertoren van Domburg had tijd teveel, net zoals hij beschikte over metaal, oude fietsbanden en frietoliebussen. En nu heeft de zee een kunstwerk. Bij RIjkswaterstaat zeggen ze dat tegen alles wat ze in zee pleuren, maar ik geloof dat het woord deze keer wel van toepassing is. Met het telefoontje, dat ik wel een paar regendruppels toevertrouw, probeerde ik beweging vast te leggen, maar draaien doet hij niet. Dat is niet erg. Hij is fijn, als kunstwerk.

 

Mijn dochter vertrouwde me toe dat ze mee was gekomen omdat het strand een gevulde, versierde deken is. Ik bedoel maar, verhalen schrijven zichzelf. U hoeft er alleen maar bij te komen staan en de portier te negeren.

Dochterlief vertrouwde me ook toe het jammer te vinden dat ik zo bizar gaar ben de laatste tijd. Ik vroeg haar hoe dat nou is, zo´n overspannen, uitgebrande Pappie. Oh, dat viel wel mee hoor. Ze had al het idee gehad dat er iets mis was omdat ik steeds vaker thuis kwam met de mededeling dat ik boos werd van mijn werk. En nu komt alles weer goed. Zolang ik mijn gemak maar bewaar en doe wat de dokter zegt. Ze knikt me vriendelijk toe. Geen vuiltje aan de lucht.

 

Mooi. We hoeven ons niet langer druk te maken, de huisbaas en ik. We zijn boos geweest van zijn werk en van de inbreuken die hij maakte op mijn schrijverij. Maar nu hoeven we alleen nog maar geblust te worden.

 

 

 

Een hardloopclub voor managers die linsaf slaat, dat klinkt niet goed. Misschien dat de toevoeging dat het Belgen waren helpt, maar ik wil niet demoniseren. Ik nam de foto enkele dagen geleden en zoek hierin mijn uitvlucht omdat de wandel nog moet plaatshebben.

De huisbaas gromt en zucht vandaag. Hoe meer lawaai hij maakt, hoe onrustiger ik me  voel. Onze verhouding is aanvullend, ik legde u dit al eerder uit in het eerste deel van deze saga.

Terwijl hij met volle inzet, ietwat krampachtig misschien zelfs, zich probeert te houden aan de voorschriften van zijn psycho-medische team, blijft het werk hem achtervolgen. Nu bromt hij over de vragen die hem vandaag bereikten en zucht hij over de verwachtingen die hij kennelijk wekt. Misschien is het weer tijd om met zorgvuldigheid te vloeken, met schoffels te harken, met deuren te slaan. Maar beter zou het zijn om gewoon te gaan wandelen. Ik zal hem daartoe aanzetten.

 

We waren feitelijk al aan de wandel, langs de apotheek en de beste boekenhandel voor de verse cd van Coldplay (deze band is thans met hoofdletters te schrijven als huwelijkspartner voor Rihanna), maar toen ging die vermaledijde telefoon. De ontregeling was zodanig dat de sleutels in het contact bleven terwijl wij, niet te snel maar wel degelijk, door het centrum liepen. Gode zij dank is dit Zeeland en bleef de Kangoo waar hij was.

 

Ik bedenk nu dat ik u al eerder schreef over mijn voiture, jaren her, als volkskrantblogblogger. Het VKblog is, net als de bijzondere sfeer deszelfs, niet weergekeerd. Daarom een kleine toegift, terwijl ik wandel, mijn blogbericht van 25 november 2006. Tempus fugit!

 

------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

In de Volkskrant las ik van het bestaan van de Manifesto Club. Ik was meteen verkocht. Visionairen aangevoerd door een dromerig ogende, Engelse dame, die haar mogelijke zweverigheid omlijst met een – welwillend beschouwd – tijdloos montuurtje.
Een club verwarmt mij toch al. Vooral wanneer hij net is opgericht. Wat wil je ook. Ik was ooit lid van "De Zwarte Hand", een echte jongensclub die door mijn vader werd opgeheven toen bleek dat ons beeldmerk toch niet zo eenvoudig van de autoportieren kon worden verwijderd. Woedend maakte hij dagenlang reclame voor ons gedachtengoed, terwijl hij het ganse land doorkruiste op zoek naar nieuwe klanten.

Ongewild voldeden wij daarmee aan bijna alle van de zes punten van het Manifesto Club Manifest. Streven naar vrijheid, experimenteren zonder angstige zucht naar veiligheid, tomeloos ontwikkelen van ons persoonlijk potentieel, als mens onze natuurlijke omgeving beïnvloeden, het blikveld van onze medemens verruimen. Echt geweldig.
Ik weet alleen niet zeker of de rode Renault 4 met aan weerszijden ons pregnant zwart geschilderd logo ook paste binnen het verlichtingsdenken. Mijn vader speelde in ieder geval moeiteloos de rol van machthebber met oud-politiek opvattingen. Urenlang zat ik met pijnlijk achterwerk op mijn koude zolderkamertje.

Afijn.

Vooral het afwijzen van het overdreven veiligheidsdenken door de Manifesto's juich ik toe. Alsof totale veiligheid ontstaat wanneer je rampscenario's tot norm verheft! De vraag van vandaag zou moeten zijn of we nog daadwerkelijk in staat zijn om positief naar de samenleving te kijken. Ik geef een voorbeeld. Toen ik als trotse eigenaar van een Opel Kadett voor de derde keer stond te kijken naar een lege parkeerplaats, waar tot voor kort mijn autoradio met bijpassende carrosserie had gestaan, was ik gedurende enige tijd wraakzuchtig. Ik meende dat mijn straat op alle hoeken moest worden voorzien van camera's en wijkagenten die alle passanten zouden controleren op ID-kaart en goede bedoelingen.
De oplossing bleek echter een stuk eenvoudiger. Ik kocht gewoon een auto die nou eens niet in de top tien van meest gestolen auto's stond. Dat scheelt werkelijk enorm. Niet alleen kan ik mezelf nu gelukkig prijzen met dit verstandige besluit, maar ik heb ook meer tijd voor verstandige gedachten over het investeren van gemeenschapsgelden in onderwijs, buurthuizen en zorg.

Blijf ik natuurlijk wel zitten met het zaagzeurende besef dat ik geen populaire auto bezit. Maar een Kangoo is echt heel ruim en je kunt er ook best hard in rijden.

 

Zo schoon als de dag van gisteren, lijkt het vandaag niet te worden. Onweer in de buik en in het hoofd joeg me uit bed op een ongoddelijk uur. Ik raak er wat meer aan gewend dat ik die stormen moet uitzitten en weet dat ik na een paar uur de verlichting weer aan krijg met doordacht gecombineerde muziek. Vandaag de Allegri Miserere van Kings College Choir en Viva la vida van Coldplay. Dood en leven volgen elkaar dan op, dat is mooi.

 

Wat rest is de vermoeidheid. Mevrouw Hovius en ik liepen het eruit in de wijk, binnen de publicatiegrens die ik aanhoud om nog iets van mijn veelbevochten privacy te behouden. U mist er een hoop aan, maar om het goed te maken ben ik speciaal voor u met vrouw Hovius meegegaan naar het industrie- en winkelgebied Baskenburg, waar ze een véél grotere Kruidenier hebben dan bij ons in Middelburg. Ik keek er mijn ogen uit. Neem ik een powernap, kijkt u alvast de ogen uit. Want behalve onze kruidenman is er ook een onbedoeld komisch aangelegen carwash en een van lelijkheid prachtige, bijna lege Citroëngarage.

Zoals wel vaker schuilt de pracht hier in het woord ¨bijna¨.

 

Groet ik u.

 

 

 

Vandaag was een goede dag. Ik zat rustiger in mijn vel dan op enig moment in de afgelopen vier weken. Dat is een zegen. Oranjezon hielp mee. Een waterwingebied met mooie natuur en echte beesten die volgens afschrikwekkende borden vooral begrazen. Ik denk dat ze ook ademen en dingen doen die wij ook wel eens willen. Gelukkig kijken ze geen televisie. Moesten wij ook maar eens mee ophouden.

 

En ze doen dingen die wij niet kunnen. Ik heb het dan niet over die schattige, monochrome shetlanders die opeens in groten getale in de bossen rondlopen. Nee ik heb het over een ontzagwekkend burlend hert. Hij bevond zich waarschijnlijk op grote afstand van ons maar het was alsof er een leeuw op ons afkoerste. Geweldig. Mijn dochters en ik raakten geheel en al in de crocodile Dundee stemming. Komt u maar eens luisteren. En kijkt u dan meteen om u heen, het is hier weer prachtig.

 

Zo, nu ben ik moe.

 

 

 

 

 

 

 

 

Niets is wat het lijkt te zijn. Zo is het Vebenabos van alles, maar in ieder geval geen bos. Mijn wraak bestaat uit niet plaatsen van foto´s en zelfs het achterwege laten van een bespreking. In plaats daarvan wend ik me tot het strand vanaf het hoge duin en zoom in op bovenstaand walvissengebit, of dubbele walrussnor, of onhandige vliegenmepper, of zo. De visuele uitleg volgt hieronder, maar misschien ziet u het wel ogenblikkelijks.

 

Vandaag was ik voor het eerst weer in de stad, om mijn exemplaar te halen van de verukkulukheden van Campert in de biebliejootheek. Ik wil hem na kunnen zeggen, maar voel me beperkt. De psycholoog van vandaag zei dat ik niet alleen overspannen, maar zelfs uitgebrand ben. Zo´n jongen toch, als dat maar goed komt.

Maar konsentreren lukt nog niet zo. Een paginaatje of drie en dat was het dan wel weer.

Ik lees ¨tachtigers die naar ttwinkelen, trinkelen en tblinkelen van twater keken¨, en glimlach van vermoeijenis. Tijdens de wandeling van vandaag bewonderde ik de ijzeren discipline van de nieuwe duinen en hun aanstormende beplanting. Ook zag ik een echte sjokker in het wild, geschrokken rende hij de andere kant op. Wist zeker niet dat het herfstvakantie is, ook voor uitgebrande restauratiemannen.

 

 

 

 

 

Vandaag was er dan een een gesprek met een andere, meer op de bovenkamer gerichtte arts. Geen psycholoog, maar een beetje ook weer wel. De huisbaas had het er niet naar zijn zin, werd zelfs wat emotioneel in het zicht van de crisis in zijn hersens en zijn lijf en ik, de schrijver, deed er het zwijgen toe. Ik doe sowieso niet veel anders dan zorgen dat de huisbaas zijn rust zoekt. Af en toe fluister ik boom- en zee-geluiden in zijn oor en dan heeft hij opeens zin om te gaan wandelen. Ik houd er zelf ook van, we worden er beiden rustiger door. Maar van schrijven of zelfs lezen komt het maar niet. Ik poog het wel, maar toen ik gistermiddag na de lunch de hoofdpersonen van het boek van gisterochtend alweer kwijt was, ja toen dreigde er toch een vaas te sneuvelen.

¨Word fysiek¨, sprak de arts en keek misprijzend naar ons buikje.

Nou, vooruit dan maar. Meteen na het spreekuur vertrok de huisbaas en ik samen met mevrouw Hovius naar Oranjezon, het natuurgebied bij Vrouwenpolder. We hebben het hek gehaald maar bleken moe en keerden weer. Misschien dat de aanblik van de liggende koeien ons inspireerde tot spijbelen. Ik was zelfs mijn camera vergeten en moest het nu doen met de telefoon. Sorry, mooier worden ze niet vandaag.

Dahaag. 

 

 

 

 

Lees de vernieuwde, heringevoerde Mad er maar op na: als je de zilte lucht van de overgang tussen land en water voegt bij de verre overkant van stille beloften en schepen aan de einder, dan heb je een tekst voor je eigen blof-song.

 

Ik heb zelf geen tekst, alleen een overbelichtte ku(n)stfoto - die de winter te vroeg brengt - en een reportageprent van dezelfde boot.

En vermoeidheid, die heb ik ook.

Alleen geen woorden.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Op de parkeerplaatsen van het Waterschap Zeeuwsche eilanden betaal je tot eind oktober parkeergeld. Het is niet veel, max. vijf euro per dag, maar als je op een eenzame maandagochtend bij de parkeerautomaat staat te chippen, bekruipt je toch een licht gevoel van nutteloosheid. De enige twee andere voertuigen zagen er niet uit alsof ze zich veel aan de regels gelegen lieten liggen.Per stuk namen ze minstens zes parkeerplaatsen in beslag en van een afstandje zag het er niet naar uit dat ze een parkeerkaartje achter het raam hadden gehangen.

 

De beginnende herfst in Groot Valkenisse is prachtig. De lange trap naar de top van - volgens mijn benen - de hoogste duintop van Walcheren, is omgeven door een mooie bosstrook met ruiter-, fiets- en wandelpaden. Je weet dat aan de andere kant van de duinen vaak een flinke thermiek aanwezig is, maar toch is het verrassend om zomaar een paraglider boven je te zien verschijnen.

Hij bleek niet alleen te zijn. Het wuivend soepel door de lucht glijden van de paragliders en die ene sailor was vooral spectaculair prachtig door de wolkenlucht en de zonnige belichting. Ik ken de techniek die dit alles mogelijk maakt niet, maar de communicatie zag er energievriendelijk en draadloos uit. We noemen het ook wel roepen. De grondteams waren daarbij zeer hulpvaardig.

¨Vergeet je mijn sigaren niet?¨

¨Komt goed!¨

Met een gerust hart kon ik mijn middagdutje aanvangen.